با سلام به خوانندگان محترم که مطالب این وبلاگ را دنبال می کنند. ضمن تشکر از هموطنانی که نظرات خود را در بخشهای مختلف ارسال کرده اند به اطلاع کلیه عزیزان می رساند که مطالب جالب توجه و جدیدی در رابطه با اختلافات و نزاع خانوادگی رهبران بهائیت آماده انتشار بر روی وبلاگ بود اما با توجه به اینکه در سایت پر خواننده و بسیار جذاب بهائی پژوهی که با توجه به اینکه مدت کوتاهی است که از فعالیت آن می گذرد توانسته است آمار بسیار بالایی در بازدید کاربران را کسب کند و بصورت کاملاٌ علمی و مستند مباحث مختلفی در رابطه با بهائیت انتشار دهد در یکی از قسمتها موضوع وحدت عالم انسانی را بعنوان یکی از        مهم ترین تعالیم بهائیت مورد نقد و بررسی قرار داده است لذا شایسته دیدم که این موضوع را به اطلاع همه هموطنان گرامی برسانم. قسمتی از سوالات مطرح شده درآغاز بحث به قرار زیر است :

اصلي بودن اين تعليم در بهائيت اين سوالات را پيش مي آورد: 1_سعدي بيش از 770 سال قبل گفته "بني آدم اعضاي يكديگرند..." سعدي از بهاءاله گرفته يا بهاءاله از سعدي؟! 2_سعدي و متفكراني چون او صد ها تعليم چون اين تعليم دارند آيا آنها هم پيامبرند؟! 3_رهبران بهائي چرا خود به اين تعليم عمل نكردند واختلافات خود را با برادر ان و خواهرانشان بر طرف نكردند؟! 4_بهائيت چرا اختلافات دروني اش را نتوانسته بر طرف كند : بابي و ازلي و ريمي و سمائي و غير بيت العدلي ها و... 5_بر اين اساس "طرد" چه معني دارد ؟وقتي بهائيت نمي تواند اين افراد را تحمل كند از ديگران چه انتظاري دارد؟! ادامه...

مدت توقف بهاء در بغداد دوازده سال بود. نزدیک به دو سال بعد از سال اول تبعید شاه به بغداد در کوههای کردستان بود و بقیه این مدت را در عراق عرب به سر برد. در آن وقت سفیر دولت ایران در قسطنطنیه میرزا حسین قزوینی شهیر بود که بعد از آن بر مسند صدارت قرار گرفت. میرزا حسین قزوینی از سفارت ایران یا «باب عالی» درخواست کرد که بابیان را به دورترین بلاد خاک عثمانی تبعید کنید و پس از مقررکردن ماهیانه مرتبی از طرف حکومت عثمانی آنها را به ادرنه که آنرا در اصطلاح بابیان   «ارض سر» می نامند تبعید کردند این جریان در سال ۱۲۸۰- ه واقع شد. پس از استقرار بابیان در ادرنه پرده ها بالا رفت راز نهانی آشکار شد بهاء از جا برخاست و صریحا مردم را به سوی خود دعوت نمود و میرزا یحیی را مانند هسته میوه ای که کیوه خورده از دهن بیرون می اندازد به دور انداخت. از همین جا میان آن دو برادر و پیروانشان زد و خوردها جنگ و نزاع ها و کشتارها در جریان آمد و اختلافات علنی گردید. ازهمین رو فقط بابیان به دو گروه تقسیم شدند : گروهی به طرف حسینعلی بهاء رفتند.

ازلیها : گروه دوم طبق قرار اول بر ارادت به میرزا یحیی صبح ازل باقی ماندند. اعتقاد ازلی ها در مورد صبح ازل آن است که او خلیفه و جانشین باب است نه بهاء زیرا بهاء خود وکیل میرزا یحیی بوده و هیچ گونه سمت مستقلی نداشته است. بدین جهت پیروان او را بابی ازلی بیانی که منسوب به بیانند می گویند. رقابت آتش جنگ و جدال میان آن دو گروه میرزا یحیی را از خواب غفلت بیدار کرد و دانست که آن کلاه دراز درویشی را که برادرش بر سرش گذاشته بود چه کلاهی بوده است که البته دیگر کار از دست رفته بود زیرا بهاء به نام یحیی و به عنوان وکالت او قلوب اکثر بابیان را به سوی خود جلب کرده بود. کار که به این مرحله رسید لاجرم یحیی هم قیام کرد در حساب برادر خود مناقشه و مداقه به کار برد و کار به آنجا کشید که آن دو برادر مخفیانه زهر در غذای هم بریزند پس یحیی ( چنان چه بهائیان می گویند ) در غذای بهاء زهر ریخت و بهاء [ چنان چه بابیان می گویند] در غذای یحیی زهر ریخت و خواست او را با سلاح سفید بکشد ولی هردو از مرگ نجات یافتند. چون هردو در خانه بودند لاجرم بهاء یحیی را از خانه بیرون و خودش با همت خستگی ناپذیری استقلال در کار پیدا کرد و شروع به ارسال مراسله نامه ها و نشریاتی برای بابیان نمود مبنی بر اینکه او است آن شخص زنده ای که سزاوار رهبری مردم است و اوست که در کتب باب به عنوان « من یظهره الله» به وی اشاره شده بلکه او بوده است که از زبان باب سخن می گفته و بلکه او بوده است که باب را فرستاده چنان که قبل از باب مظاهر دیگر خود مانند زردشت و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد را فرستاده است!!.