میرزا حسینعلی از زن نخست خود موسوم به نوابه فرزندی آورد که نامش را عباس گزارد اما بها از زن دیگرش مهدعلیا سه پسر داشت که عبارتند از : محمد علی افندی و میرزا ضیاالله و میرزا بدیع الله . بنا بر لوح عهدی قرار بود تا پس از درگذشت بهاالله ابتدا عباس و سپس محمد علی زمامدار بهائیان باشند لکن پس از مرگ پدر میان فرزندان جدائی افتاد و محمد علی افندی با دو برادر دیگرش و دو تن از زنان میرزا حسینعلی و خواهرانش و پسر عموها بر عبدالبها شوریدند و با اینکه در لوح عهدی سفارش شده بود که اختلاف و نزاع نیفتد و احترام و دوستی برادران و بستگان دیگر مراعات شود و ناسزا و افترا موقوف گردد با اینحال چون دو دستگی بالا گرفت عباس افندی برادرش را ناقض اکبر و مریدانش را ناقضین خواند و پیروان خود را ثابتین نام نهاد. محمد علی نیز به تلافی٬ عباس افندی را رئیس المشرکین گفته ابلیس لعین لقب داد. بار دیگر عباس برادر و مریدانش را به القاب پشه و سوسک و کرم خاکی و خفاش و جغد و کلاغ و روباه و گرگ و ... !! و باقی درندگان مفتخر ساخت و خویشتن را بلبل و طاووس نامید. میرزا محمد علی هم برای تکمیل باغ وحش خانوادگی جناب ابن البها را گوساله و الاغ دوپا ؟!؟ خوانده خود را غضفرالله ( شیرخدا ) لقب داد ( مدرک این مطالب در کتب مکاتیب و توقیعات مبارکه شوقی و گنجینه حدود و احکام ذکر شده است ). سرانجام این تعارفات رکیک و ناپسند بدانجا رسید که عباس افندی اعلام داشت که ناقضین بسیاری از الواح و آثار بها را سرقت ! نموده در آنها دست برده اند و از همه بدتر آنکه صورت نماز نه رکعتی بهائیت را بهمراه احکام متمم کتاب اقدس دزدیده و آئین نازنین ! را ناقص کرده اند و هنوز هم این عبادت عظمی مفقود می باشد و اینجاست که انسان از پیش بینی نادرست و فرجام اندیشی برخلاف بها بشگفت می آید بویژه اگر این کلام گهربار را نیز از عباس افندی دیده باشد که :

" انصاف باید داشت از نفسی که در تربیت اولاد و عیال و آل  عاجز مانده چگونه امید تربیت اهل آفاق نمائیم و آیا در این قضیه ذره ای شبهه و تردید است ؟ لاوالله ! 

  ( عباس عبد البها  )

با توجه به مطالب گذشته در پستهای قبل اختلافاتی بین بهاالله و صبح ازل بوجود آمد. این جدائی ها باعث گردید که در ادرنه میان بها و ازل و مریدانشان اهانت و ناسزا و تهمت و جنگ و دعوا و کشت و کشتار رواج یابد و در این کشمکش حقایقی که سالیانی مستور بود آشکار و برملا گردد. طرفین اسرار مگو و رازهای نهان یکدیگر را فاش ساختند و تمام زشتیها و نابکاریها و کژیها و نادرستیها را برادروار میان خود تقسیم نمودند فی المثل میرزا یحیی از جانب بها و بهائیان به القاب خر و گاونر و گوساله و مار و مگس و سوسک و... و هر آنچه در یک باغ وحش یافت می شود مفتخر گردید ( صفحه ۲۱ و ۱۸۳ کتاب بدیع نوشته میرزا حسینعلی ) و میرزا حسینعلی با گستاخی تمام حرامزادگی برادر را اعلام داشت ( جز یکم مائده ص ۴۰ ) و فاش ساخت که علت و سبب کدورت جمال ابهی ( میرزا حسینعلی ) با میرزا یحیی این بود که در بغداد همسر دوم سید باب ( یادگار منوچهرخان معتمدالدوله ) مورد تجاوز و کامگیری ازل واقع شده و چون میرزا یحیی وی را نپسندیده وقف عام مریدانش نموده است ( کتاب بدیع ص ۳۷۹ ) وباز صبح ازل متهم گردید که جیره خوار حکومات ترک و انگلیس و تحت حمایت آن دول است( بدیع ص ۳۱۲ ) و سرانجام برنامه زندگی زعیم ازلیه از قلم برادرش چنین ارزیابی شد : " مسلم است که لازل باکل و شرب و تصرف در ابکار و نسا ناس! مشغول بوده و اعمالی که واله خجالت می کشم از ذکرش مرتکب! "( بدیع ص۳۱۲ )

از جانب دیگر ازلیان هم بیکار ننشستند و گفتند که همسر باب که سهل است جناب بها دختر خودش را هم در ایام ریاست ازل بوی تقدیم نموده بود ( کتاب تنبیه النائبین نوشته خواهر میرزا حسینعلی ص۱۹ و ۶۵ ) و جناب ایشانرا نشاید که پیش از درمان رعشه دست ! و باد فتق ! خود بعلاج دردهای بشریت پردازند و کوس نبوت یا الوهیت زنند و ... و...

چون دامنه دو دستگی بالا گرفت و کار بکشتار رسید دولت عثمانی بناچار آنان را از هم جدانمود و در میان هر گروه چند نفر جاسوس از دسته دیگر قرار داد تا از تبانیها و توطئه ها جلوگیری کنند و آنگاه ازلیان را به ماغوسا یاماگوستیا در خاک قبرس و بهائیان را به قلعه عکا در خاک فلسطین فرستاد. صبح ازل تا پایان عمر در قبرس بود و بهمان القاب حضرت ثمره و وحید و مرآت قناعت می نمود و چون درگذشت میرزا هادی دولت آبادی و برادرش میرزا یحیی جنبه ریاست ازلیه را داشتند. طرفداران ازل اگرچه در اقلیت هستند ولی همچنان فعال و مخالف بهائیان هستند و بهائیان هم چشم دیدن ازلیان را ندارند.