مطالعه کتب بهائیت نشان میدهد که رهبران چهارگانه بهائیت علاوه بر کارنامه منفی در عملکرد رفتاری خود ( آنچه قبلا ذکر شد) احکام و دستوراتی را به بشریت عصر حاضر ارائه نموده اند که بیان نمونه هائی از آنها نه تنها در تضاد با شعار وحدت عالم انسانی است بلکه موجب شرمساری و خجالت و سرافکندگی طرفداران این آئین خواهد بود.

احکام ضد انسانی و خلاف حقوق بشری میرزا علی محمد باب شیرازی :

بهائیان، میرزا علی محمد را مهدی موعود اسلام و همه ادیان الهی دانسته و علاوه بر آن وی را موسس شریعت جدید بابیه و مبشر به ظهور دین بهاالله معرفی میکنند.ببینیم این شخص والا مقام والهی ( به تعبیر بهائیت) چه میگوید:

 1- ص 30 کتاب بیان فارسی : لایجوز التدریس فی کتب غیر البیان.

هیچگونه مجوزی برای تدریس هر کتابی غیر از بیان داده نمیشود!؟

2- ص135 کتاب بیان فارسی: در خراب نمودن بقاع (متبرکه) قبل از هر ظهور توسط ظهور بعد

3- ص 157 کتاب بیان فارسی: مصادره نمودن اموال افراد غیر متدین به بیان

4- ص159 کتاب بیان فارسی: کلیه غنائم ( که از جنگ بابیها با مسلمانان بدست می آید) متعلق به باب ( میرزا علی محمد) است.

5- بیان فارسی: بر هر پادشاهی که در دین بابیه به سلطنت می رسد واجب است احدی از غیر بابیها را بر روی زمین زنده نگذارد.

6- ص193 بیان فارسی: بر پنج قطعه زمین غیر از بابیها نباید زندگی و سکونت کنند

7- ص198 بیان فارسی: فی حکم محو کل الکتب کلها الا ما انشات اوتنشی فی ذلک الامر.

اعتراف عبدالبها به احکام ضد حقوق بشری میرزا علی محمد باب:

کتاب مکاتیب- جلد1-صفحه266:

" در یوم ظهور حضرت اعلی ( میرزاعلی محمد) منطوق بیان( عبارت بود از: ) ضرب اعناق( گردن زدن غیر بابیها) حرق کتب ( سوزاندن کتابها) و اوراق و هدم بقاء و قتل عام الا من امن و صدق ( غیر بابیان) بود" خوانندگان گرامی مشاهده نمایند که مهدی موعود مورد ادعای بهائیان که بایستی موجب سعادت و خوشبختی جوامع بشری و آرامش روحی و روانی جامعه و منادی وحدت و یکرنگی باشد، چگونه حکم قتل و غارت انسانها و سوزاندن سایر کتب را میدهد و روی امثال چنگیزخان مغول را سفید مینماید.

این احکام به حدی شرم آور است که رهبران بهائیت مجبور شده اند بگویند دین بهائی از دین بابی جداست و به همین علت با آن همه مقامی که برای میرزا علی محمد باب قائل بوده و محل تولد وی در شیراز هم به عنوان محل حج آنان برایشان واجب می باشد از چاپ و نشر کتب باب مخصوصا بیان فارسی و بیان عربی خودداری می کنند.