مردم و دولت ایران که در آن زمان بیش از هر زمان دیگر نیاز به وحدت ملی داشتند خود را رودررو با سفارت دولت روس در تهران یافتند و مشاهده کردند که یک نفر طرفدار عادی میرزا علی محمد باب تبدیل  به "ودیعه" پربهای دولت روسیه شده است که اگر آسیبی به وی برسد حوادث غیر مترقبه ای در پیش روی مردم ایران خواهد بود.

بالاخره دولت ایران برای حفظ وحدت ملی و جلوگیری از اغتشاشات و شورشهای بابیها مجبور گردید که میرزاحسینعلی و میرزا یحیی و گروهی از بابیهای طرفدار آنان را به خاک عثمانی ( ترکیه فعلی) اخراج کند. بابیها با استناد به پیش بینیهای میرزا علی محمد باب رهبری نهضت بابیه را در وجود میرزا یحیی صبح ازل می دیدند.

رهبری وی بر بابیها مورد حسادت میرزا حسینعلی بود و به عناوین مختلف سعی می کرد خودش را مطرح کند. ولی این آقای مدعی " وحدت عالم انسانی " راه حقه و کلک بازی را در پیش گرفته و برای حفظ خود در پشت نقاب برادرش مخفی شده بود.

عباس عبدالبهاء فرزند و جانشین وی در کتاب مقاله شخصی سیاح صفحه ۶۷ و ۶۸ می گوید:

" ایشان با ملاعبدالکریم در این خصوص مصلحت دیدند ... که افکار متوجه شخص غائبی شود و به این وسیله بهاءالله محفوظ از تعرض ناس ماند و چون نظر به بعضی ملاحظات شخص خارجی را مصلحت ندانستند قرعه این فال را بنام برادر بهاءالله میرزا یحیی زدند. باری به تایید و تعلیم بهاءالله او را مشهور در لسان آشنا و بیگانه معروف نمودند "